آتشگاه باکو ساختمانی قلعه مانند در منطقه سوراخانی شهر باکو جمهوری آذربایجان می‌باشد. بصورت کلی آتشگاه‌ها محل عبادت روحانیان دین ایرانی زرتشتی بحساب می‌آیند که در آن یکی محراب آتش وجود دارد که در اطراف آن ساختمانی بزرگتر وجود ندارد. آتشگاه باکو روی میدان گازی طبیعی بنا شده بنابراین از ابتدا گاز بطور طبیعی از هفت دریچه طبیعی در این محل بیرون می‌آمده و سبب آتش‌های طبیعی می‌گشته‌است. امروزه از شهر باکو صرفاً برای افزایش جاذبه گردشگری به این محل گاز طبیعی کشیده شده‌است و آتش این آتشگاه به این گاز روشن می‌شود.  شبه جزیره آبشرون که در غرب دریای خزر جای دارد میدانی نفتی بزرگی است که با روزنه هایی، گاز طبیعی متصاعد شده از این میدان نفتی را به بیرون هدایت می‌کند و اگر شعله‌ای به آن نزدیک می‌شده آتش زبانه می‌کشیده است. آتشکده به طور متوسط حدود ۱۵۰۰۰ دیدارکننده در سال دارد. از سال ۱۹۹۸ میلادی برای افزون شدن به فهرست میراث جهانی نامزد شده است.

ساختمان آتشکده: ساختمان آتشکده از بیرون یک پنج ضلعی است با دیوارهای پیرامون آن و یک ورودی مرکزی که در بالای آن مانند معماری بومی آبشرون اتاقی برای میهمانان با نام بالاخانه درست شده است.

نامدارانی که از آتشگاه دیدار کرده اند: نویسنده فرانسوی آلکساندر دوما (پدر)، شیمیدان روس دیمیتری مندلیف، جهانگرد آلمانی ای.کمپفر، نقاش روس و. ورشاگین، جهانگرد فرانسوی ف. ویلو، دانشمندب.دورن، جهانگرد بلژیکی ارنست اورسل

اگه مفید بود با دوستانتان به اشتراک بگذارید

2 دیدگاه

  1. ابراهیم عبدی گفت:

    خواستم بپرسم که قدمت یانار داغ چه مدت است؟

    • ali-moghadas گفت:

      بیش از هزار سال قدمت دارد ولی فی الحال بصورت مصنوعی در حال سوختن است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *